MILAGRE DO कामिन्होनेइरो Tony Pent


Numa melancólica noite de outono, seguia em meu caminhão, a caminho de São Paulo, eu e os meus dois filhos encostados uns nos outros e eles raramente levantavam os olhos para olhar a estrada. Parecíamos esquecer de tudo, que nós três havíamos deixado para trás. Seus olhos se assemelhavam a dois faróis acesos na minha direção e com os quais me atravessavam a alma. Os dois meninos são tão amigos um do outro e isso me causa inveja. O mais velho tem doze anos e encontra dificuldades na escola, onde os colegas o vencem em quase todas as matérias. Já o menor aprende com mais facilidade e com apenas a diferença de um ano a menos que o irmão já está na mesma classe. Isso tudo também me faz pensar que: pode ser de minha culpa essa indiferença pelo conhecimento. Sou um matuto, que só aprendeu as leis da estrada e o pouco que sabe de escola, mal dá para ler as placas que saltam milhões de vezes diante dos meus olhos. Hoje me sinto preso de mordaz arrependimento. Queria parar o caminhão e dar meia volta e ir correndo para a minha casa e dizer a minha amada que tudo o que lhes contara não era verdade. Eu fui horrivelmente estúpido em fazer confissões. Que haveria de ganhar com isso, agindo assim? Minha confissão não teria outro resultado, senão o de acarretar a minha própria desgraça. Nas ultimas semanas eu não estava tão aviado daquela união, mas agora que me via forçado a renunciar todo o meu amor, considerava-o enfim, apenas pelo seu justo valor do prazer. Não era só aquela convivência de quinze anos que eu deplorava perder, mas mil pequenas coisas de menor importância.

Naquele exato momento eu devia estar partindo para os braços de minha amada e todos os que me houvesse visto teriam invejado. No entanto, as curvas da estrada me afundavam em uma solidão, que eu não sei de onde vem.Tudo desaparece na noite e eu não tenho a mínima intenção de avistar-se com a sorte; sinto-me apenas satisfeito por estar só, de modo que não precisava me conter. Ao longo do caminho, experimentei uma cólera irracional contra todos e contra tudo, dei violentos pontapés no acelerador, agarrei a alavanca das marchas com desprezo e bati com raiva no painel do caminhão na troca das luzes. No meio do caminho e como por um milagre tomei um atalho que me pareceu mais tranqüilo. Ao contrário, comecei a sentir dificuldade em transitar por ele. Perdi o trajeto e fora obrigado a atravessar uma faixa de terra, que ao meu menor descuido poderia me dar mal. Disso eu tinha sensação bem clara, mas não obstante continuei na marcha, como se sentisse prazer em expor-me ao perigo.

- Se morrer aqui, ninguém vai me encontrar. - disse para mim mesmo.

Mas graças a Deus nada me aconteceu, nem aos meus queridos filhos. Comecei a me sentir um egoísta e um homem da pior espécie. Recuado a distância e olhando os vultos das arvores, avistei pelas sombras, naquela floresta negra, uma pequena capela de beira de estrada. Havia naquele espetáculo alguma coisa de santo, em face do qual, as minhas mágoas se tornaram tão pequenas. Lembrei então que minha mãe, em suas historias, contava que num lugar como esse Jesus havia sido tentado pelo diabo a adorá-lo. "Tudo isto te darei, se, prostrado, me adorares". Na verdade, os "meus diabos" me conduzira até aquele lugar, donde me mostraria todo o esplendor da minha vida de solteiro. "Basta que você esqueça a sua mulher que eu te darei tudo isso" - vieram essas palavras aos meus ouvidos. Nesse instante, não tinha mais duvidas de que eu estava passando por idêntica tentação. Subitamente eu parei o caminhão no acostamento e me dirigi para a pequena capelinha de beira da estrada. Numa pequena cruz fincada no chão havia o nome de um homem e logo a baixo uma frase que dizia: "Nem mesmo com todo o amor que tenho por você eu o terei de volta" Aquela frase me abriu os olhos e de repente uma grande calma se apoderou de mim e uma sensação de felicidade bem diferente invadiu o meu ser.

Recordei os meus dias passados e isso foi me levando para fora das trevas. Aquele instante fora de um verdadeiro milagre, pois eu acabara de me reencontrar. Permaneci mais algum tempo em frente à capelinha, mas logo pensei comigo, que era a hora de voltar o mais depressa possível para casa e dizer a minha amada que acabara de encontrar, enfim, a paz que tanto precisava. Subi no estribo do caminhão, abri a porta da boléia e me sentei diante do volante. Dei dois suspiros profundos e acelerei a toda a potência do motor. Meu "bruto" me conhecia bem mais do que eu. Levantando uma nuvem de fumaça ele cortou a estrada. No primeiro retorno pareceu que as mãos dos anjos me viraram para a esquerda e eu estava voltando. Olhei pelo retrovisor, à noite e os meus desvairados sonhos se perderam nas faixas brancas do acostamento. Meu coração que estivera opresso por pesada angustia, começava a bater em ritmo cadenciado, ao mesmo tempo em que experimentava a felicidade a assoberbar dolorosamente as minhas veias.

- É ela que eu amo! - gritei acordando as crianças. - E pensar que esperei até agora para saber disso...

Minha revelação agiu como a força de um raio e desencadeou em mim e nas crianças um riso sem fim. Eu fiquei deslumbrado com o amor que despertara em meu coração. Quando cheguei à porta de minha casa, abria-a com todo o cuidado e ao atravessar o umbral da porta, a mulher que eu amo se levantou e eu lhe disse:

- Sou eu! -

Ela fechou os olhos e ficou imóvel para guardar aquela ilusão, como alguém que sonha por uma vinda, mesmo que fosse apenas uma aparição. "Nossa senhora, me de a mão, cuida do meu coração e da minha vida ai! Do meu destino! Do meu caminho... Cuida de mim...". A canção no rádio de pilha embalou os nossos beijos verdadeiros.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Miracle
Automatically translated into French thanks to WorldLingo
MIRACLE DE ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? ? Tony Pent


Dans une mélancolique nuit d'automne, suivait dans mon camion, en voie de São Paulo, j'et mien deux fils appuyés un nous autres et eux rarement soulevaient les yeux pour regarder la route. Nous semblions oublier de tout, que nous trois avions laissé en arrière. Leurs yeux se ressemblaient à deux phares allumés dans ma direction et avec laquelle ils me traversaient à âme. Les deux garçons sont aussi des amis un de l'autre et cela cause m'envie. Le plus vieux il a douze ans et trouve des difficultés dans l'école, où les collègues le gagnent dans presque toutes les matières. Déjà le mineur apprend avec plus facilité et avec seulement la différence d'une année à moins que le frère déjà soit dans le même classe. Cela tout aussi me fait penser que : il peut être de ma faute cette indifférence par la connaissance. Je suis matuto, dont il a seulement appris les lois de la route et le peu laquelle il sait école, mal lire des plaques qui sautent des millions de fois devant mes yeux. Aujourd'hui je me sens emprisonné de corrosif repentir. Il voulait arrêter le camion et donner chaussette tourne et aller en courir pour que ma maison et disent mien aimée que tout ce qui leur a compté n'était pas vérité. J'ai été horriblement stupide à de faire des confessions. Que aurait de gagner avec cela, en agissant ainsi ? Ma confession n'aurait pas autre résultat, autrement de causer ma propre catastrophe. Dans eux tu me finis semaines aussi n'étais pas préparé de cette union, mais maintenant qu'il me voyait forcée à renoncer tout à mon amour, le considérait enfin, seulement par sien juste valeur du plaisir. Ce n'était pas seul cette convivência de quinze ans que je déplorais perdre, mais mille petites choses de moindre importance.

Au ce exact moment je devais être en partir pour les bras de mien aimée et tous ce qui m'avaient vue auraient envié. Néanmoins, les courbes de la route me coulaient dans une solitude, que je ne sais pas dont il vient. Tout disparaît dans la nuit et je n'ai pas la minime intention de s'apercevoir avec la chance ; je me sens seulement satisfait être seulement, de manière qu'il n'avait pas besoin de me contenir. Au long du chemin, j'ai essayé un choléra irrationnel contre tous et contre tout, j'ai donné de violents repoussements dans l'accélérateur, ai saisi le levier des marches avec dédain et ai battu avec colère dans le panneau du camion dans l'échange de la lumière. Dans le moyen du chemin et comme par un miracle j'ai pris un raccourci qui m'a semblé plus tranquille. Au contraire, j'ai commencé à sentir difficulté à transiter par lui. J'ai perdu le passage et sont obligés de traverser une bande de terre, qui à mon moindre insouciance pourrait me donner mal. De cela j'avais sensation bien claire, mais j'ai cependant continué en la marche, comme se sentait plaisir à m'exposer au danger.

- Il se mourra ici, personne ne me va pas ne pas trouver. - il a dit pour moi même.

Mais grâce à Dieu il nage m'est arrivé, ni à mes chéris fils. J'ai commencé à me sentir un égoïste et un homme de pire espèce. Reculé la distance et en regardant les volumes de tu les arbores, ai aperçu par les ombres, dans cette forêt noire, petite chapelle de côté de route. Il y avait dans ce spectacle quelque chose de Saint, en raison de laquelle, mes peines se sont rendues aussi petites. J'ai rappelé alors que ma mère, dans leurs histoires, racontait que dans une place comme ce Jésus avait été essayé le diable d'l'adorer. « Tout ceci je te donnerai, si, prostrado, tu t'adores ». En vérité, « mes diables » m'a conduit jusqu'à cette place, dont il me montrerait tout l'esplendor de ma vie de célibataire. « Il suffit que tu il oublie sa femme qui je te donnerai tout cela » - sont venus ces mots à mes oreilles. Dans cet instant, il n'avait plus doutes que je passais par identique tentation. Soudainement j'ai arrêté le camion dans l'acostamento et ils m'ont dirigée pour petite petite chapelle de côté de la route. Dans petite croix fincada dans le sol il y avait le nom d'un homme et bientôt la basse une phrase qui disait : « Ni même avec tout l'amour que je m'ai par toi le j'aurai de retour » Cette phrase m'a ouvert les yeux et soudain un grand calme s'est accaparé de moi et une sensation de bonheur bien différent a envahi mon être.

Je me suis rappelé mes jours derniers et cela a été en me prenant pour excepté des obscurité. Cet instant excepté d'un vrai miracle, donc j'ai fini de me retrouver. Je suis resté plus quelque temps en face de petite chapelle, mais bientôt j'ai pensé avec je, qu'était l'heure de de tourner plus la rapidement possible maison et pour dire mien aimée qui a fini de trouver, enfin, la paix qui de telle façon avait besoin. Ils ont monté dans l'étrier du camion, avril la porte de la boléia et je me suis assis devant le volant. J'ai donné deux soupirs profonds et ai accéléré la toute le pouvoir du moteur. Mon « grossier » me connaissait bien plus dont je. En soulevant un nuage de fumée il a coupé la route. Dans premier retour il a semblé que les mains des anges m'ont tourné pour la gauche et je tourne. J'ai regardé par le rétroviseur, la nuit et mes desvairados rêves se sont perdues dans les bandes blanches de l'acostamento. Mon coeur qui a été opresso par pesée afflige, commençait à battre dans rythme cadencé, en même temps où il essayait le bonheur à assoberbar péniblement mes veines.

- C'Est elle qui j'aime ! - j'ai crié en se réveillant les enfants. - Et penser que j'ai attendu jusqu'à présent pour savoir de cela…

Ma révélation a agi comme la force d'un rayon et a déchaîné dans moi et dans les enfants un rire sans fin. Je suis resté éblouissement avec l'amour qui a réveillé dans mon coeur. Quand je suis arrivé à la porte de ma maison, il ouvrait l'avec tout les soins et au croisement le seuil de la porte, la femme qui j'aime a soulevé et je lui ai dit :

- Je suis ! -

Elle a fermé les yeux et a été immeuble pour garder cette illusion, comme quelqu'un qui rêve par une arrivée, même que c'était seulement une apparition. « Notre Mme, me de la main, soigne de mon coeur et de ma vie là ! De ma destination ! De mon chemin… Il soigne de moi… « . La chanson dans la radio de pile a emballé nos baisers vrais.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Milagro
Automatically translated into Spanish thanks to WorldLingo
¿MILAGRO DE? Encerrados Tony


en una noche melancholic del otoño, seguida en mi carro, de la manera de São Paulo, I y minan a dos niños inclinaron uno en los otros y raros levantaron los ojos para mirar el camino. Nos parecíamos olvidarnos de todo, de que que nosotros tres nos tenían ido paran al revés. Sus ojos si está asemejado los dos faros encendidos en mi dirección y con cuál me cruzaron el alma. Los dos muchachos son tan los amigos uno del otro y esta causa me envidia. El más viejo tiene doce años y encuentra dificultades en la escuela, en donde los colegas la ganan en casi todas las sustancias. El menor de edad aprende ya con más sencillez y solamente la diferencia de un año a menos que el hermano esté ya en la misma sala de clase. Este todo también me hace para pensar eso: puede ser de mi culpabilidad esta indiferencia para el conocimiento. Soy un matuto, eso aprendió solamente los leyes del camino y del poco que sabe gravemente de escuela, de la para leer las placas que a continuación saltan millones de épocas de mis ojos. Siento hoy a preso del repentance mordacious. Deseó parar el carro y dar la media se vuelve e ir a funcionar mi casa y decir amó el míos que toda qué cuenta a ellos no era verdad. Era horrivelmente embotado en la fabricación de confesiones. ¿Qué tendría que ganar con esto, así actuando? Mi confesión no tendría otro resultado, senão para causar mi desastre apropiado. En ellos usted acaba semanas yo así que no fui preparado de esa unión, sino ahora que él me vio forzado renunciar mi amor todo, le era considerado en el último, solamente para su valor justo del placer. Ese convivência de quince años que deploré para perder, solamente mil cosas pequeñas de poca importancia no estaba solos.

En ese momento exacto que tuve que dejar para los brazos de amó el míos y todos los que me habían visto habrían envidiado. Sin embargo, las curvas del camino me hundieron en una soledad, esa yo no saben de donde él viene. Todo desaparece en la noche y no tengo la intención mínima de tener una entrevista mismo con la suerte; Me siento solamente que satisfizo para estar solo, de la manera que no necesitó para contenerme. A través de la manera, intenté un cólera irracional contra todos y contra todo, di retrocesos violentos en el acelerador, agarrado el espeque de las marchas con desdén y golpe con cólera en el panel del carro en el intercambio de las luces. De la manera él manera y en cuanto a un milagro tomé un atajo que se parecía más tranquilo. En cambio, comencé a sentir dificultad en transiting para él. Perdí el paso y se obliga para cruzar una venda de la tierra, de que a mi poco incautiousness podría darme gravemente. De esto tenía la sensación clara bien, pero no obstante que continué en el marzo, pues el placer en exhibirme él era sentido el peligro.

- Para morirse aquí, nadie va a encontrarme. - dijo exactamente para mí.

Pero las gracias al dios nada sucedió yo, ni a mis estimados niños. Comencé a sentir a un egoísta y a un hombre a mí de la especie peor. Retirando en la distancia y mirando las caras de los árboles, avisté para las cortinas, en ese bosque negro, una capilla pequeña del borde de la carretera. Tenía en ese espectáculo cierta cosa de santo, en la cara de la cual, mis daños si está tenido llegado a ser tan pequeño. Recordé entonces que mi madre, en sus historias, contó eso en un lugar pues había sido este Jesús attemped para que el diablo lo adore. “Todo esto le daré, si, prostrado, adorarme”. En la verdad, los “mis diablos” me conducen hasta ese lugar, de donde toda la demostración el esplendor a mí de mi vida del soltero. “Es bastante que usted que se olvida de su mujer que dé a todo a esto usted” - había venido estas palabras a mis oídos. En este instante, no tenía más usted duda de eso que pasaba para la tentación idéntica. Paré repentinamente el carro en el acostamento y me dirigí para el capelinha pequeño del lado del camino. En un fincada cruzado pequeño en el suelo tenía el nombre de un hombre pronto y del punto bajo una frase que dijo: “No igualar con todo el amor que tenga para usted lo tendré en vuelta” que esa frase me abrió los ojos y repentinamente una gran calma si tomó el possetion de mí y una sensación de diversa felicidad bien invadió mi ser.

Recordé que los mis días pasados y éste me tomaba para está de los darknesses. Ese instante está de un milagro verdadero, por lo tanto me acabo a reencontrar. Permanecía más una cierta hora delante del capelinha, pero pronto pensé con mí, que era la hora a volverse la casa posible más rápida y decir amó el míos que acaban para encontrar, en el último, la paz que como muy necesaria. Entré para arriba en el estribo del carro, abril la puerta del boléia y me senté abajo delante de la proyección. Di dos suspiros profundos y aceleré a toda la energía del motor. Mi “grosero” me conocía pozo más que qué I. Levantando una nube del humo cortó el camino. En la primera vuelta se parecía que las manos de los ángeles me habían dado vuelta para la izquierda y me volvía. Miraba para el retrovisor, la noche y mis sueños de los desvairados si habían perdido en las vendas blancas del acostamento. Mi corazón que es opresso para pesado se apena, comenzado a batir en ritmo del cadenciado, al mismo tiempo donde intentó la felicidad a assoberbar mis venas dolorosas.

¡- Ella es él que amo! - Grité hacia fuera despertando a los niños. - Y pensar que esperé hasta ahora para saber de esto…

Mi revelación actuaba como la fuerza de un rayo y unchained en mí y los niños una risa sin extremo. Me fascinaron con el amor ese despertara en mi corazón. Cuando llegué la puerta de mi casa, todo abierta le con el cuidado y al cruzar el umbral de la puerta, la mujer a que amo si él levantó y yo dijo a ella:

¡- Soy! -

Cerró los ojos y era inmueble guardar esa ilusión, como alguien que soña para venir, exactamente que era solamente un aspecto. ¡“El nuestros señora, yo de la mano, cuidado de las tomas de allí de mi corazón y mi vida! ¡De mi destinación! De mi manera… Toma cuidado de mí… “. La canción en la radio del apilado embaló nuestros besos verdaderos.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Miracolo
Automatically translated into Italian thanks to WorldLingo
MIRACOLO DI? A uno spiovente Tony


in una notte melancholic dell'autunno, seguita in mio camion, del senso di São Paulo, I ed estraggono due bambini hanno appoggiato ad uno negli altri e rare hanno alzato gli occhi per guardare la strada. Abbiamo sembrato dimenticare tutto, quello che noi tre li hanno avuti andato si arrestano indietro. I relativi occhi se assomigliato a i due illuminassero i fari nel mio senso e con quale lo hanno attraversato l'anima. I due ragazzi sono così amici uno dell'altro e questa causa lo invidia. Il più vecchio ha dodici anni e trova le difficoltà nella scuola, in cui i colleghe la vincono in quasi tutte le sostanze. Già il minore impara con più easiness e soltanto la differenza di un anno a meno che il fratello già sia nella stessa aula. Questo tutto inoltre lo incita per pensare quello: può essere del mio guilt questa indifferenza per la conoscenza. Sono un matuto, quello ha imparato soltanto le leggi della strada e del piccola che sapesse male della scuola, di quella per leggere le piastre che avanti saltano milioni di periodi dei miei occhi. Oggi ritengo il prigioniero del repentance mordacious. Ha desiderato arrestare il camion e dare la calza ritorna ed andare fare funzionare la mia casa e dire amava mine che tutto che cosa conta a loro non era la verità. Ero horrivelmente con acuto nel fare i confessions. Che cosa dovrebbe guadagnare con questo, così comportandosi? Il mio confession non avrebbe altro risultato, senão per causare il mio disastro adeguato. In loro rifinite le settimane io in modo da non sono stato preparato di quell'unione, ma ora che lo ha visto costretto a rinunciare al mio amore tutto, gli sono stato considerato infine, soltanto per il relativo valore giusto del piacere. Quel convivência di quindici anni che ho deplorato per perdere, ma mille piccole cose di poca importanza non era soli.

A quel momento ch'esatto ho dovuto lasciare per le armi di amava mine e tutte le che lo avessero visto avrebbero invidiato. Tuttavia, le curve della strada lo hanno affondato in un solitude, quel io non sanno di dove viene. Tutto sparisce nella notte e non ho l'intenzione minima di avere un'intervista io stesso con la fortuna; Mi ritengo soltanto che ha soddisfatto per essere solo, nel senso di che non ha avuto bisogno per contenerlo. Durante il senso, ho provato un cólera irrazionale contro tutti e contro tutto, ho dato le scosse violente nell'acceleratore, afferrato il handspike di marzo con disdain e battimento con rabbia nel pannello del camion nello scambio di luci. Nel senso esso senso e per quanto riguarda un miracolo ho preso una scorciatoia che me ho sembrato più calmo. In opposizione, ho cominciato ritenere la difficoltà nel transiting per esso. Ho perso il passaggio ed è obbligato per attraversare una fascia della terra, quella al mio poco incautiousness potrebbe dare male me. Di questo ho avuto la sensazione libera buona, ma non obstante che sono continuato nel procedere, poichè il piacere nella visualizzazione me esso è stato ritenuto il pericolo.

- Per morirsi qui, nessuno va trovarlo. - ha detto esattamente per me.

Ma ringraziamenti al dio niente è accaduto me, né ai miei cari bambini. Ho cominciato ritenere un egoist e un uomo a me della specie più difettosa. Ritirandomi nella distanza e guardando i countenances degli alberi, ho avvistato per le tonalità, in quella foresta nera, un piccolo chapel del bordo della strada. Ha avuto in quello spettacolo certa cosa di san, in faccia di cui, i miei hurts se avuto diventato così piccolo. Mi sono ricordato allora di che la mia madre, nei relativi dati storici, ha contato quella in un posto poichè questo Jesus era stato attemped affinchè il diavolo adore esso. “Tutto questo darò voi, se, il prostrado, adore„. Nella verità, “i miei diavoli„ lo conducono fino a quel posto, di dove tutta l'esposizione il esplendor a me della mia vita del bachelor. “È abbastanza che che dimentica la relativa donna che darò a tutto questo voi„ - eravate venuto queste parole ai miei orecchi. In questo istante, non ha avuto più voi dubbio di quello che stavo passando per la tentazione identica. Ho arrestato improvvisamente il camion nel acostamento e lo ho diretto per il piccolo capelinha del lato della strada. In un piccolo fincada trasversale nel terreno ha avuto il nome di un uomo presto e del livello basso una frase che ha detto: “Non neppure con tutto l'amore che ho per voi lo avrò nel ritorno„ che quella frase lo ha aperto gli occhi ed improvvisamente una calma grande se mi prendesse il possetion e una sensazione di felicità differente buona invadesse mio essere.

Mi sono ricordato di che i miei ultimi giorni e questo stava occorrendomi per è dei darknesses. Quell'istante è di un miracolo allineare, quindi lo rifinisco a reencontrar. Sono rimasto più un certo tempo davanti il capelinha, ma presto ho pensato con me, che fosse l'ora da ritornare la casa possibile più veloce e dire amava mine che rifiniscono trovare, infine, la pace che come tanto necessaria. Sono andato in su nella staffa del camion, aprile il portello del boléia e mi sono seduto giù davanti alla proiezione. Ho dato due sighs profondi ed ho accelerato a tutta l'alimentazione del motore. Mio “rude„ lo ha conosciuto pozzo più di che I. Alzando una nube del fumo ha tagliato la strada. Nel primo ritorno ha sembrato che le mani degli angeli lo avevano girato per la parte di sinistra e stavo ritornando. Ho guardato per il retrovisor, la notte ed i miei sogni di desvairados se avessero perso nelle fasce bianche del acostamento. Il mio cuore che è opresso per pesato affligge, cominciato battere nel ritmo di cadenciado, allo stesso tempo dove ha provato la felicità a assoberbar le mie vene dolorose.

- È esso che amo! - Ho gridato fuori svegliando i bambini. - E pensare che attenda finora per sapere di questo…

La mia rivelazione ha funto da forza di un raggio e unchained me e nei bambini una risata senza estremità. Sono stato affascinato con l'amore quel despertara nel mio cuore. Quando sono arrivato al portello della mia casa, interamente aperto esso con la cura e quando attraversa la soglia del portello, la donna che amo se si alzasse ed io ha detto ad esso:

- Sono! -

Chiuso gli occhi ed era immobile mantenere esattamente quell'illusione, come qualcuno che sognasse per venire, che era soltanto un'apparenza. “Il nostro signora, me della mano, cura degli introiti di là del mio cuore e la mia vita! Della mia destinazione! Del mio senso… Mi prende la cura di… “. La canzone nella radio della pila ha imballato i nostri baci allineare.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Wunder
Automatically translated into German thanks to WorldLingo
WUNDER VON? Tony Pent


in einer melancholic Nacht des Herbstes, gefolgt in meinen LKW, der Weise von São Paulo, I und gewinnen zwei Kinder lehnten ein in den anderen und sie selten hoben die Augen an, um die Straße zu betrachten. Wir schienen, alles, das zu vergessen, das wir, hatten drei verlassen uns stoppen rückwärts. Seine Augen, wenn sie die zwei geähnelt werden, beleuchteten Leuchttürme in meiner Richtung und mit, welchem sie mich die Seele kreuzten. Die zwei Jungen sind so Freunde einer vom anderen und diese Ursache beneidet mich. Am ältesten hat es zwölf Jahre und es findet Schwierigkeiten in der Schule, in der die Kollegen sie in fast allen Substanzen gewinnen. Bereits erlernt der Minderjährige mit mehr Leichtigkeit und nur dem Unterschied von einem Jahr, es sei denn der Bruder bereits im gleichen Klassenzimmer ist. Dieses alles läßt mich auch den denken: es kann von meiner Schuld diese Gleichgültigkeit für das Wissen sein. Ich bin ein matuto, das erlernte es nur die Gesetze der Straße und der wenig, die schlecht von der Schule weiß, von der, um die Platten zu lesen, die voran Millionen Zeiten meiner Augen springen. Heute glaube ich Gefangenem von mordacious repentance. Es wollte den LKW stoppen und Strumpf zu geben kommt zurück und zu gehen, mein Haus laufen zu lassen und zu sagen liebte meine, die alles was es zu ihnen zählt nicht Wahrheit war. Ich war das horrivelmente, das wenn ich Geständnisse stumpf ist, bildete. Was würde mit diesem erwerben müssen und so fungieren würde? Mein Geständnis würde nicht ein anderes Resultat, senão, zum meines korrekten Unfalles zu verursachen haben. In ihnen beenden Sie Wochen ich, also wurde ich nicht von diesem Anschluß, aber vorbereitet, nun da er mich gezwungen, auf meine Liebe alle zu verzichten sah, galt als es schließlich, nur für seinen gerechten Wert des Vergnügens. Dieses convivência von fünfzehn Jahren, die ich bedauerte, um zu verlieren, aber tausend kleine Sachen wenig Wertes waren nicht allein.

An diesem genauen Moment, den ich für die Arme von lassen mußte, liebte meine und alle, die mich gesehen hatten, würden beneidet haben. Jedoch sanken die Kurven der Straße mich in eine Einsamkeit, diese ich wissen nicht von, wo er kommt. Alles verschwindet in der Nacht und ich habe nicht die minimale Absicht, ein Interview zu haben selbst mit dem Glück; Ich glaube nur, daß mich für Sein allein, in der Weise erfüllte, die es nicht benötigte, um mich zu enthalten. Während der Weise versuchte ich ein cólera, das gegen alle vernunftwidrig ist und gegen alles, gab ich heftige Stöße im Gaspedal, gegriffen dem Handspike der Märze mit Verachtung und Schlag mit Zorn in der Verkleidung des LKW im Austausch der Lichter. In der Weise es Weise und was ein Wunder anbetrifft nahm ich eine Abkürzung, die ich ruhiger schien. Demgegenüber begann ich, Schwierigkeit beim Transiting für es zu glauben. Ich verlor den Durchgang und er wird verbunden, um ein Landband, das zu kreuzen zu meiner wenig Unvorsichtigkeit könnte schlecht geben mir. Von diesem hatte ich wohle freie Empfindung, aber nicht obstante, die ich im März fortsetzte, da Vergnügen, an, mich anzuzeigen es, wurde geglaubt die Gefahr.

- Sich hier zu sterben, geht niemand, mich zu finden. - es sagte genau für mich.

Aber Dank des Gottes nichts geschah es ich noch meinen lieben Kindern. Ich begann, einem Egoisten und einem Mann zu mir der schlechteren Sorte zu glauben. Zurückziehend in den Abstand und die Unterstützungen der Bäume betrachtend, visierte ich für die Farbtöne, in diesem schwarzen Wald, eine kleine Kapelle des Straßenrands an. Es hatte in diesem Schauspiel irgendeine Sache von Heiligem, in dessen Gesicht, meine Hurts, wenn Sie geworden so klein gehabt werden. Ich erinnerte dann daran, daß meine Mutter, in seinen Geschichten, die in einem Platz zählte, da dieser Jesus attemped gewesen war, damit der Teufel ihn verehrt. „Alles dieses gebe ich Ihnen, wenn, prostrado, mich zu verehren“. In der Wahrheit führen die „meine Teufel“ mich bis diesen Ort, von, dem er alles Erscheinen das esplendor zu mir meines Lebens des Junggesellen wurde. „Es ist genug, daß waren Sie, die es seine Frau vergißt, die ich zu alles diesem zu Ihnen“ gebe - diese Wörter zu meinen Ohren gekommen. In diesem Augenblick hatte es nicht mehr Sie Zweifel von dem, das ich für identische Versuchung führte. Plötzlich stoppte ich den LKW im acostamento und ich verwies mich für kleines capelinha der Seite der Straße. In einem kleinen Kreuzfincada im Boden hatte es den Namen eines Mannes bald und des Tiefs eine Phrase, die sagte: „Nicht mit aller Liebe zu glätten die ich für Sie habe habe ich sie in der Rückkehr“, das diese Phrase mich die Augen und plötzlich eine große Ruhe öffnete wenn sie possetion von mir nahm und eine Empfindung des wohlen unterschiedlichen Glückes mein Sein eindrang.

Ich erinnerte mich, daß meine letzten Tage und dieser mir für ist von den darknesses dauerte. Dieser Augenblick ist von einem zutreffenden Wunder, folglich beende ich zu reencontrar mich. Ich blieb plus einige Zeit vor capelinha, aber bald dachte ich mit mir, daß es die Stunde war, zum zurückzukommen das schnellere mögliche Haus und zu sagen meine liebte, denen es beendet, um schließlich den Frieden zu finden, der, wie dringend benötigt. Ich ging oben in den Steigbügel des LKW, April die Tür des boléia und ich saß vor der Projektion hin. Ich gab zwei tiefe Seufzer und ich beschleunigte zu aller Energie der Maschine. Mein „unhöfliches“ kannte mich Brunnen mehr als, welches I. Eine Rauchwolke anhebend, schnitt es die Straße. In der ersten Rückkehr schien es, daß die Hände der Engel mich für das links gedreht hatten und ich zurückkam. Ich betrachtete nach dem retrovisor, auf Nacht und meine desvairados Träume, wenn sie in den weißen Bändern des acostamento verloren hatten. Mein Herz, das opresso für gewogen ist, beunruhigt, begonnen, im cadenciado Rhythmus zu schlagen, gleichzeitig, wo es das Glück zu assoberbar meine schmerzlichen Adern versuchte.

- Sie ist es, das ich liebe! - Ich schrie die Kinder heraus, aufwachend. - Und denken, daß ich bis jetzt wartete, um von diesem zu wissen…

Meine Enthüllung diente als die Kraft eines Strahls und unchained in mir und in den Kindern ein Lachen ohne Ende. Ich wurde mit der Liebe dieses despertara in meinem Herzen fasziniert. Als ich in der Tür meines Hauses ankam, ganz geöffnet ihm mit der Obacht und als, kreuzend der Schwelle der Tür, die Frau, die ich liebe, wenn er anhob und ich zu ihr sagte:

- Ich bin! -

Es schloß die Augen und war unbeweglich, diese Illusion, als jemand genau zu halten, das für ein Kommen träumt, daß es nur ein Aussehen war. „Unsere Dame, ich der Hand, Nehmenobacht von dort meines Herzens und mein Leben! Von meinem Bestimmungsort! Von meiner Weise… Es kümmert um mir… „. Das Lied im Stapelradio verpackte unsere zutreffenden Küsse.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Miracle
Automatically translated into English thanks to WorldLingo
MIRACLE OF? Tony Pent


In a melancholic night of autumn, followed in my truck, the way of São Paulo, I and mine two children leaned one in the others and they rare raised the eyes to look at the road. We seemed to forget everything, that we three had left we stop backwards. Its eyes if resembled the two lighted lighthouses in my direction and with which they crossed me the soul. The two boys are so friends one of the other and this cause envies me. Oldest it has twelve years and it finds difficulties in the school, where the colleagues win it in almost all the substances. Already the minor learns with more easiness and only the difference of one year unless the brother already is in the same classroom. This everything also makes me to think that: it can be of my guilt this indifference for the knowledge. I am one matuto, that it only learned the laws of the road and the little that badly knows of school, of the one to read the plates that ahead jump millions of times of my eyes. Today I feel prisoner of mordacious repentance. It wanted to stop the truck and to give stocking comes back and to go running my house and to say loved mine that everything what it counts to them was not truth. I was horrivelmente dull in making confessions. What would have to earn with this, thus acting? My confession would not have another result, senão to cause my proper disaster. In them you finish weeks I so I was not prepared of that union, but now that he saw me forced to renounce my love all, considered it at last, only for its just value of the pleasure. That convivência of fifteen years that I deplored to lose, but a thousand small things of lesser importance was not alone.

At that accurate moment I had to be leaving for the arms of loved mine and all the ones that had seen me would have envied. However, the curves of the road sank me in a solitude, that I do not know of where he comes. Everything disappears in the night and I do not have the minimum intention to have an interview myself with the luck; I only feel myself satisfied for being alone, in way that it did not need to contain me. Throughout the way, I tried one cólera irrational against all and against everything, I gave violent kicks in the accelerator, grasped the handspike of the marches with disdain and beat with anger in the panel of the truck in the exchange of the lights. In the way it way and as for a miracle I took a shortcut that me seemed calmer. In contrast, I started to feel difficulty in transiting for it. I lost the passage and it are obliged to cross a land band, that to my lesser incautiousness could give to me badly. Of this I had well clear sensation, but not obstante I continued in the march, as pleasure in displaying me it was felt the danger.

- To die itself here, nobody goes to find me. - it said exactly for me.

But thanks to God nothing it happened me, nor to my dear children. I started to feel an egoist and a man to me of the worse species. Retreating in the distance and looking at the countenances of the trees, I sighted for the shades, in that black forest, a small chapel of roadside. It had in that spectacle some thing of saint, in face of which, my hurts if had become so small. I remembered then that my mother, in its histories, counted that in a place as this Jesus had been attemped for the devil to adore it. “Everything this I will give to you, if, prostrado, to adore me”. In the truth, the “my devils” lead me until that place, of where it would all show the esplendor to me of my life of bachelor. “It is enough that you it forgets its woman who I will give to everything this to you” - had come these words to my ears. In this instant, it did not have more you doubt of that I was passing for identical temptation. Suddenly I stopped the truck in the acostamento and I directed me for small capelinha of side of the road. In a small cross fincada in the soil it had the name of a man soon and low a phrase that said: “Not even with all the love that I have for you I will have it in return” That phrase opened me the eyes and suddenly a great calm if it took possetion of me and a sensation of well different happiness invaded my being.

I remembered my last days and this was taking me for is of the darknesses. That instant is of a true miracle, therefore I finish to reencontrar me. I remained plus some time in front of capelinha, but soon I thought with me, that it was the hour to come back the more fast possible house and to say loved mine that it finishes to find, at last, the peace that as much needed. I went up in the stirrup of the truck, April the door of the boléia and I sat down ahead of the projection. I gave two deep sighs and I sped up to all the power of the engine. My “rude one” knew me well more than what I. Raising a smoke cloud it cut the road. In the first return it seemed that the hands of the angels had turned me for the left and I was coming back. I looked at for the retrovisor, at night and my desvairados dreams if they had lost in the white bands of the acostamento. My heart that is opresso for weighed distresses, started to beat in cadenciado rhythm, at the same time where it tried the happiness to assoberbar my veins painful.

- She is it who I love! - I cried out waking up the children. - And to think that I waited so far to know of this…

My revelation acted as the force of a ray and unchained in me and the children a laugh without end. I was fascinated with the love that despertara in my heart. When I arrived at the door of my house, all opened it with the care and when crossing the threshold of the door, the woman who I love if he raised and I said to it:

- I Am! -

It closed the eyes and was immovable to keep that illusion, as somebody that dreams for a coming, exactly that it was only one appearance. “Ours lady, me of the hand, takes care of there of my heart and my life! Of my destination! Of my way… It takes care of of me… “. The song in the stack radio packed our true kisses.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Mirakel
Automatically translated into Swedish thanks to WorldLingo
MIRAKEL AV? Tony som skrivas


i en melancholic natt av hösten som följs i mitt, åker lastbil, långt av São Paulo, I och bryter två barn lutade en i andra, och de som var sällsynta, lyftte synar för att se vägen. Vi verkade för att glömma allt, det som oss, hade tre lämnat oss stoppar tillbaka. Dess synar, om liknat tvåna, tände fyrar i min riktning, och med vilket de korsade mig soulen. De två pojkarna är så vänner en av annan, och denna orsakar avund mig. Äldst har det tolv år, och det finner svårigheter i skola, var kollegorna segrar den i nästan alla vikter. Redan lärer minderårigen med mer easiness och endast skillnaden av ett år, om inte brodern är redan i det samma klassrumet. Denna allt gör också mig till funderare det: det kan vara av min skuld denna likgiltighet för kunskapen. Förmiddag I en matuto, det skolar det som endast är lärt lagarna av vägen och lite, som dåligt vet av, av den för att läsa pläterar att framåt hoppmiljoner av tider av mitt synar. I dag fång för känselförnimmelse I av den mordacious ångern. Det önskade att stoppa åka lastbil, och att ge strumpan kommer tillbaka, och att gå spring bryter mitt hus och till den älskade något att säga att allt vad den räknar till dem inte var sanning. Jag var horrivelmente som var tråkig i danandebikter. Skulle vad måste att tjäna med detta, agera således? Min bikt som skulle för att inte ha ett annat resultat, senão som orsakar min riktiga katastrof. I dem avslutar du veckor mig, så jag var inte förberedd av den union, men nu det sågar han mig som tvingas för att avsäga sig all min förälskelse, ansett det äntligen, only för dess rättvist värdera av nöjet. Den convivência av femton år, som jag beklagade för att förlora, bara tusen små saker av lesser betydelse var inte ensamma.

På det exakta ögonblick som jag måste att lämna för, beväpnar av älskat bryter, och alla, som hade sett mig, skulle har avundats. Emellertid buktar av vägen sjönk mig i en ensamhet som är den mig, vet inte av var han kommer. Allt försvinner i natten, och jag har inte den minimum avsikten att ha en intervju jag själv med lyckan; I endast känselförnimmelse jag själv som tillfredsställs för att vara ensamt, i långt att den inte behövde att innehålla mig. Den alltigenom långt, försökte jag en cólera som var irrationell mot alla, och mot allt, gav jag våldsamt sparkar i gaspedalen som fattades handspiken av gränser med förakt, och takten med ilska i panelen av åka lastbil i utbytet av tänder. I långt det långt och som för ett mirakel tog jag en genväg som jag verkade mer lugna. I kontrast startade jag till känselförnimmelsesvårigheten, i att genomresa för den. Borttappad I passagen och det är skyldig att korsa ett landmusikband, det till min lesser incautiousness kunde ge sig till mig dåligt. Av denna hade jag väl klar förnimmelse, men inte obstante som jag fortsatte i marschen, som nöje, i att visa mig det var, klädde med filt faran.

- Att dö sig här, går inget att finna mig. - det sade exakt för mig.

Men tack till guden ingenting händde det mig, nor till min kära barn. Jag startade till känselförnimmelsen en egoist och en man till mig av den värre arten. Att dra sig tillbaka i distansera och se ansiktena av treesna, siktade jag för skuggar, däri den svart skogen, ett litet kapell av vägrenen. Det hade däri anblicken något ting av saint, vänder mot in av vilket, min men om ht blivet så litet. Jag mindes därefter att mitt fostra, i dess historier som räknas det i en förlägga, som denna Jesus hade varit attemped för att jäkeln ska älska den. ”Allt detta ska jag give till dig, om, prostradoen, för att älska mig”. I sanningen ”leder de min jäklarna” mig, tills det förlägger, av var den skulle all show esplendoren till mig av mitt liv av ungkarlen. ”Är det nog att du som den glömmer dess kvinna, som jag ska give till allt detta till dig” - hade kommit dessa uttrycker till mitt gå i ax. I denna ögonblick hade det inte mer dig tvivel av det som jag passerade för identisk frestelse. Plötsligt stoppade jag åka lastbil i acostamentoen, och jag riktade mig för liten capelinha av sidan av vägen. I en liten arg fincada i smutsa hade det det känt av en man snart och lowen en formulera som sade: ”Inte ens med alla förälskelse, som jag har för dig, ska jag har det i retur” som formulerar öppnat mig synar och plötsligt en stor stillhet, om den tog possetion av mig, och en förnimmelse av den väl olika lyckan invaderade mitt vara.

Jag mindes att min sist dagar och denna tog mig för är av darknessesna. Den ögonblick är av ett riktigt mirakel, därför avslutar jag till reencontrar mig. Jag återstod positiv någon tid framme av capelinhaen, men snart tänkte jag med mig, det var älskade det timmen som tillbaka mer kommer fastamöjlighethuset och till något att säga, bryter att det avslutar sig för att finna, äntligen, freden som så mycket - som är nödvändigt. Jag gick upp i stirrupen av åka lastbil, April dörren av boléiaen, och jag satt besegrar framåt av projektionen. Jag gav djupa två suckar, och jag rusade alla driver upp till av motorn. Mitt ”ohyfsade” visste mig brunnen mer än vilken I. Lyfta ett rökamoln klippte det vägen. I den första returen verkade det att räcker av änglarna hade vänt mig för lämnat och jag var kommande baksida. Jag såg för retrovisoren, på natten och min desvairadosdrömmar, om de hade borttappadt i vitmusikbanden av acostamentoen. Min hjärta som är opressoen för vägda nödlägen som startas till takten i cadenciadorytm, samtidigt var den försökte lyckan till assoberbar min smärtsamma åder.

- Hon är det som jag älskar! - Jag grät ut att vakna upp barnen. - Och till funderare som jag väntade så långt för att veta av denna…,

Min uppenbarelse som agerades som styrkan av en stråle och, unchained i mig, och barnen som ett skratt without avslutar. Jag fascinerades med förälskelsen den despertara i min hjärta. När jag ankom på dörren av mitt hus som all öppnades det med omsorgen och när han korsade ingången av dörren, kvinnan, som jag älskar, om han lyftte, och mig sade till den:

- I-förmiddag! -

Det stängde synar och var orubbligt till uppehället som illusionen, som någon, som drömm för ett kommande, exakt att det var endast ett som var utseendemässigt. ”Vår lady, mig av räcka, takesomsorg av där av min hjärta och mitt liv! Av min destination! Av mitt långt…, Det tar omsorg av av mig…, ”. Songen i bunten radiosände packade våra riktiga kyssar.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Чудо
Automatically translated into Russian thanks to WorldLingo
ЧУДО? Тони Pent


в melancholic ноче осени, последованной за в мою тележку, дороги São Paulo, I и минирует 2 детей положилось один в других и они редкие подняли глаза для того чтобы посмотреть дорогу. Мы показалось, что забыли все, то мы 3 имели после того как они ы нас останавливают ОН назад. Свои глаза если о 2 осветили маяки в моем направлении и с, то они пересекли меня душа. 2 мальчика будут так друзьями одним другого и эта причина завидует мне. Само старо оно имеет 12 лет и оно находит затруднения в школе, где коллегаы выигрывают ее в почти всех веществах. Уже несовершеннолетний учит с больше easiness и только разницей одного года если брат уже не находиться в таком же классе. Это все также делает меня для того чтобы думать то: может быть моей виновности этим равнодушием для знания. Я одно matuto, то он только выучил законы дороги и маленького которое плох знает школы, одного для того чтобы прочитать плиты которые вперед скачут миллионы времен моих глаз. Сегодня я чувствую пленника mordacious repentance. Оно хотело остановить тележку и дать чулок come back а пойти побежать моя дом и сказать полюбил мои все оно подсчитывает к им не была правда. Я был horrivelmente тускловатым в делать исповеди. Заработать с этим, таким образом действующ? Моя исповедь не имела бы другой результат, senão для того чтобы причинить мое правильное бедствие. В их вы заканчиваете недели я поэтому я не был подготовлен того соединения, а now that он увидел меня, котор принудили отречьться от моей влюбленности всего, учтен им на последнем, только для своего справедливого значения удовольствия. То convivência 15 лет я deplored для того чтобы потерять, только тысяча малые вещей меньшей важности не были одними.

На том точном моменте, котор я должен оставлять для рукояток полюбил мои и все одни увидели меня позавидовали бы. Однако, кривые дороги утонули я в уединение, то я не знают куда он приходит. Все исчезает в ноче и я себя не имею минимальное намерие иметь интервью с везением; Я только чувствую удовлетворяло для быть одним, в дороге которая для этого не было нужно для того чтобы содержать меня. В течении дороги, я попытался одно cólera нерациональное против всех и против всего, я дал яростные пинки в схващенном акселераторе, аншпугу мартов с disdain и удару с гневом в панели тележки в обмене светов. В дорогу оно дорога и как для чуда я принял shortcut я показался более штилевым. In contrast, я начал чувствовать затруднение в transiting для его. Я потерял проход и он обязан для того чтобы пересечь полосу земли, то к моему меньшему incautiousness смог дать к мне плох. этого я имел хорошую ясную шумиху, но не obstante, котор я продолжался в марше, по мере того как удовольствие в показе меня оно чувствовалось опасности.

- Умереть здесь, никто идет найти меня. - оно сказало точно для меня.

Но спасибо к богу ничего оно случилось я, ни к моим дорогим детям. Я начал чувствовать эгоиста и человека к мне более плохого вида. Retreating в расстоянии и смотрящ countenances валов, я завизировал для теней, в той черной пуще, малой молельни roadside. Оно имело в том зрелище некоторую вещь saint, в стороне of which, мои повреждения если имели после того как оно о настолько мало. Я вспомнил после этого что моя мать, в своих историях, подсчитала то в месте по мере того как это Иесус было attemped для дьявола для того чтобы обожать его. «Все это я передам к вам, если, prostrado, обожать меня». В правде, «мои дьяволы» не вести меня до того места, где оно о вся выставка esplendor к мне моей жизни бэтчелора. «Оно достаточно что вы, котор они забывают свою женщину я передам к всему этому к вам» - пришли эти слова к моим ушам. В этом моменте времени, оно не имело больше вы сомнение того, котор я проходил для идентичной заманчивости. Неожиданно я остановил тележку в acostamento и я направил меня для малого capelinha стороны дороги. В малом перекрестном fincada в почве оно имело имя человека скоро и низкого уровня фраза сказала: «Не выровняться с полностью влюбленностью я имею для вас меня будет иметь его в возвращении» та, котор фраза раскрыла меня глаза и неожиданно большое затишье если она приняла possetion меня и шумиха хорошего по-разному счастья вторгнулась мой быть.

Я вспомнил мои последние дни и это принял мне для darknesses. Тот момент времени поистине чуда, поэтому я заканчиваю к reencontrar меня. Я остал плюс некоторое время перед capelinha, но скоро я думал с мной, что было часом, котор нужно come back более быстрая по возможности дом и сказать полюбил мои которым она заканчивает для того чтобы считать, на последнем, мир который как много - необходимое. Я пошел вверх в стременого тележки, Эйприл дверь boléia и я сидел вниз впереди проекции. Я дал 2 глубоких вздоха и я speed up к полностью силе двигателя. Мое «rude одно» знало меня добро больше чем что I. Поднимающ облако дыма оно отрезало дорогу. В первом возвращении оно показалось что руки ангелов повернули меня для левой стороны и я come back. Я посмотрел для retrovisor, на ноче и моих сновидениях desvairados если они потеряли в белых полосах acostamento. Моим сердцем будет opresso для после того как оно весило огорчает, после того как оно начато для того чтобы побить в ритме cadenciado, в то же самое время где он попытался счастье к assoberbar мои вены тягостные.

- Она будет им я люблю! - Я заплакал вне wake up дети. - И думать что я ждал до тех пор для того чтобы знать этого…

Мое откровение подействовало как усилие луча и unchained в мне и детях смех без конца. Я был fascinated с влюбленностью то despertara в моем сердце. Когда я приехал в совсем раскрынную дверь моей дома, ему с внимательностью и пересекая порогом двери, женщина которую я люблю если он поднял и я сказала к ей:, то

- Я! -

Оно закрыло глаза и было immovable для того чтобы держать тот иллюзион, как кто-нибудь которое мечтает для приходить, точно что было только одно возникновение. «Ours повелительница, я руки, внимательность взятий там моего сердца и моя жизнь! моего назначения! моей дороги… Оно позаботится о я… «. Песня в радиоем стога упаковала наши поистине поцелуи.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Mirakel
Automatically translated into Dutch thanks to WorldLingo
MIRAKEL VAN? Tony Opgesloten


in een melancholic nacht van de herfst, die in mijn vrachtwagen wordt gevolgd, de manier van São Paulo, I en mijn twee kinderen leunde in anderen en zeldzaam zij hieven de ogen op om de weg te bekijken. Wij schenen om alles te vergeten, die wij drie wij achteruit ophouden hadden verlaten. Zijn ogen indien geleken op de twee aangestoken vuurtorens in mijn richting en waarmee zij me de ziel kruisten. De twee jongens zijn zo vrienden één van andere en deze oorzaak benijdt me. Het oudst heeft het twaalf jaar en het vindt moeilijkheden in de school, waar de collega's het in bijna alle substanties winnen. Reeds leert de minderjarige met meer gemak en slechts verschil van één jaar tenzij de broer reeds in het zelfde klaslokaal is. Dit alles maakt me ook om te denken dat: het kan van mijn schuld deze onverschilligheid voor de kennis zijn. Ik ben één matuto, dat het slechts de wetten van de weg en weinig die slecht van school kent, van leerde om de platen te lezen die vooruit miljoenen tijden van mijn ogen springen. Vandaag voel ik gevangene van mordacious repentance. Het wilde de vrachtwagen tegenhouden en kous geven komen en gaan en lopend mijn huis terug gehouden van mijn zeggen dat alles wat het aan hen telt geen waarheid was. Ik was horrivelmente afstomp in het maken van bekentenissen. Wat met dit, zo zou het acteren moeten verdienen? Mijn bekentenis zou een ander resultaat, senão niet hebben om mijn juiste ramp te veroorzaken. In hen beëindigt u weken I zodat werd ik niet voorbereid van die unie, maar nu hij me gedwongen zag om van mijn liefde afstand te doen als allen, het uiteindelijk, slechts voor zijn enkel waarde van het genoegen beschouwde. Dat convivência van vijftien jaar die ik om betreurde te verliezen, maar duizend kleine dingen van kleiner belang was niet alleen.

Op dat nauwkeurige ogenblik moest ik voor de wapens van gehouden van mijn weggaan en alle degenen die me hadden gezien zouden benijd hebben. Nochtans, daalden de krommen van de weg me in solitude, dat ken ik niet van waar hij komt. Alles verdwijnt in de nacht en ik heb niet de minimumbedoeling om een gesprek zelf met het geluk te hebben; Ik voel me slechts tevreden voor alleen het zijn, op manier dat het niet te hoeven om me te bevatten. Door de manier, probeerde ik één cólera irrationeel tegen alle en tegen alles, gaf ik hevige schoppen in de versneller, begreep de handspaak van de marsen met minachting en sloeg met woede in het paneel van de vrachtwagen in de uitwisseling van de lichten. Op de manier het manier en zoals voor een mirakel ik een kortere weg nam dat me kalmer scheen. In tegenstelling, begon ik om moeilijkheid te voelen in het doortrekken voor het. Ik verloor de passage en het is verplicht om een landband te kruisen, die aan mijn kleinere incautiousness aan me kon slecht geven. Van dit had ik goed duidelijke sensatie, maar niet obstante ging ik in maart verder, als genoegen in het tonen van me werd het gevoeld het gevaar.

- Om gaat zelf hier te sterven, niemand me vinden. - het zei precies voor me.

Maar dankzij niets van de God gebeurde het me, noch aan mijn beste kinderen. Ik begon om egoist en een mens aan me te voelen van de slechtere soorten. Teruggaand in de afstand en bekijkend duldt van de bomen, nam ik voor de schaduwen, in dat zwarte bos, kleine chapel van kant van de weg waar. Het had in dat schouwspel één of ander ding van heilige, in gezicht waarvan, mijn indien gehad zo klein geworden kwetst. Ik herinnerde toen dat mijn moeder, in zijn geschiedenissen, dat in een plaats telde aangezien deze Jesus attemped voor de duivel aan adore het was geweest. „Alles dit zal ik aan u, als, prostrado, aan adore me“ geven. In de waarheid, leiden de „mijn duivels“ me tot die plaats, van waar het allen esplendor aan me van mijn leven van bachelor zou tonen. „Het is genoeg dat u het vergeet zijn vrouw die ik aan alles dit aan u“ zal geven - deze woorden aan mijn oren was gekomen. In dit moment, had het geen meer u twijfel van dat ik overging voor identieke verleiding. Plotseling hield ik de vrachtwagen in acostamento tegen en ik leidde me voor kleine capelinha van kant van de weg. In een kleine dwarsfincada in de grond had het de naam spoedig van een mens en laag een uitdrukking die zei: „Niet zelfs met al liefde die ik voor u heb zal ik het in ruil daarvoor“ hebben dat de uitdrukking me de ogen en plotseling een grote rust opende als het possetion van me nam en een sensatie van goed verschillend geluk viel mijn het zijn binnen.

Ik herinnerde mijn laatste dagen en dit nam me voor is van darknesses. Dat moment is van een waar mirakel, daarom eindig ik aan reencontrar me. Ik bleef plus wat tijd voor capelinha, maar dacht ik met me, spoedig dat het het uur om was terug te komen en het snellere mogelijke huis gehouden van mijn te zeggen die het beëindigt om, uiteindelijk, de vrede te vinden die zoals veelgevraagd. Ik ging in de stijgbeugel van de vrachtwagen, April de uit deur van boléia en ik ging zitten voor de projectie. Ik gaf twee diepe sighs en ik versnelde aan al vermogen van de motor. Mijn „ruwe men“ kende me goed meer dan welk I. Opheffend een rookwolk sneed het de weg. In de eerste terugkeer scheen het dat de handen van de engelen me voor de linkerzijde hadden gedraaid en ik kwam terug. Ik bekeek voor retrovisor, bij nacht en mijn desvairadosdromen als zij in de witte banden van acostamento hadden verloren. Mijn hart dat opresso voor gewogen noden is, die zijn begonnen om in cadenciadoritme te slaan, tezelfdertijd waar het het geluk aan assoberbar mijn pijnlijke aders probeerde.

- Zij is het dievan ik houd! - Ik schreeuwde het wekken van de kinderen. - En om te denken dat ik tot dusver om van dit wachtte te kennen…

Mijn revelatie deed dienst als kracht van een straal en ontketende in me en de kinderen een lach zonder eind. Ik werd gefascineerd met de liefde dat despertara in mijn hart. Toen ik bij de deur van mijn huis aankwam, openden allen het met de zorg en toen het kruising van de drempel van de deur, de vrouw dievan ik houd als hij ophief en ik zei aan het:

- Ik ben! -

Het sloot de ogen en was onwrikbaar om die illusie, als somebody te houden wie dromen voor een komst, precies dat het slechts één verschijning was. „Van ons dame, me van de hand, behandelt daar van mijn hart en mijn leven! Van mijn bestemming! Van mijn manier… Het behandelt van me… „. Het lied in de stapelradio pakte onze ware kussen in.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm

Uma historia
Translated into Arabic by: Tony Pent
MILAGRE DO कामिन्होनेइरो Tony Pent


Numa melancólica noite de outono, seguia em meu caminhão, a caminho de São Paulo, eu e os meus dois filhos encostados uns nos outros e eles raramente levantavam os olhos para olhar a estrada. Parecíamos esquecer de tudo, que nós três havíamos deixado para trás. Seus olhos se assemelhavam a dois faróis acesos na minha direção e com os quais me atravessavam a alma. Os dois meninos são tão amigos um do outro e isso me causa inveja. O mais velho tem doze anos e encontra dificuldades na escola, onde os colegas o vencem em quase todas as matérias. Já o menor aprende com mais facilidade e com apenas a diferença de um ano a menos que o irmão já está na mesma classe. Isso tudo também me faz pensar que: pode ser de minha culpa essa indiferença pelo conhecimento. Sou um matuto, que só aprendeu as leis da estrada e o pouco que sabe de escola, mal dá para ler as placas que saltam milhões de vezes diante dos meus olhos. Hoje me sinto preso de mordaz arrependimento. Queria parar o caminhão e dar meia volta e ir correndo para a minha casa e dizer a minha amada que tudo o que lhes contara não era verdade. Eu fui horrivelmente estúpido em fazer confissões. Que haveria de ganhar com isso, agindo assim? Minha confissão não teria outro resultado, senão o de acarretar a minha própria desgraça. Nas ultimas semanas eu não estava tão aviado daquela união, mas agora que me via forçado a renunciar todo o meu amor, considerava-o enfim, apenas pelo seu justo valor do prazer. Não era só aquela convivência de quinze anos que eu deplorava perder, mas mil pequenas coisas de menor importância.

Naquele exato momento eu devia estar partindo para os braços de minha amada e todos os que me houvesse visto teriam invejado. No entanto, as curvas da estrada me afundavam em uma solidão, que eu não sei de onde vem.Tudo desaparece na noite e eu não tenho a mínima intenção de avistar-se com a sorte; sinto-me apenas satisfeito por estar só, de modo que não precisava me conter. Ao longo do caminho, experimentei uma cólera irracional contra todos e contra tudo, dei violentos pontapés no acelerador, agarrei a alavanca das marchas com desprezo e bati com raiva no painel do caminhão na troca das luzes. No meio do caminho e como por um milagre tomei um atalho que me pareceu mais tranqüilo. Ao contrário, comecei a sentir dificuldade em transitar por ele. Perdi o trajeto e fora obrigado a atravessar uma faixa de terra, que ao meu menor descuido poderia me dar mal. Disso eu tinha sensação bem clara, mas não obstante continuei na marcha, como se sentisse prazer em expor-me ao perigo.

- Se morrer aqui, ninguém vai me encontrar. - disse para mim mesmo.

Mas graças a Deus nada me aconteceu, nem aos meus queridos filhos. Comecei a me sentir um egoísta e um homem da pior espécie. Recuado a distância e olhando os vultos das arvores, avistei pelas sombras, naquela floresta negra, uma pequena capela de beira de estrada. Havia naquele espetáculo alguma coisa de santo, em face do qual, as minhas mágoas se tornaram tão pequenas. Lembrei então que minha mãe, em suas historias, contava que num lugar como esse Jesus havia sido tentado pelo diabo a adorá-lo. "Tudo isto te darei, se, prostrado, me adorares". Na verdade, os "meus diabos" me conduzira até aquele lugar, donde me mostraria todo o esplendor da minha vida de solteiro. "Basta que você esqueça a sua mulher que eu te darei tudo isso" - vieram essas palavras aos meus ouvidos. Nesse instante, não tinha mais duvidas de que eu estava passando por idêntica tentação. Subitamente eu parei o caminhão no acostamento e me dirigi para a pequena capelinha de beira da estrada. Numa pequena cruz fincada no chão havia o nome de um homem e logo a baixo uma frase que dizia: "Nem mesmo com todo o amor que tenho por você eu o terei de volta" Aquela frase me abriu os olhos e de repente uma grande calma se apoderou de mim e uma sensação de felicidade bem diferente invadiu o meu ser.

Recordei os meus dias passados e isso foi me levando para fora das trevas. Aquele instante fora de um verdadeiro milagre, pois eu acabara de me reencontrar. Permaneci mais algum tempo em frente à capelinha, mas logo pensei comigo, que era a hora de voltar o mais depressa possível para casa e dizer a minha amada que acabara de encontrar, enfim, a paz que tanto precisava. Subi no estribo do caminhão, abri a porta da boléia e me sentei diante do volante. Dei dois suspiros profundos e acelerei a toda a potência do motor. Meu "bruto" me conhecia bem mais do que eu. Levantando uma nuvem de fumaça ele cortou a estrada. No primeiro retorno pareceu que as mãos dos anjos me viraram para a esquerda e eu estava voltando. Olhei pelo retrovisor, à noite e os meus desvairados sonhos se perderam nas faixas brancas do acostamento. Meu coração que estivera opresso por pesada angustia, começava a bater em ritmo cadenciado, ao mesmo tempo em que experimentava a felicidade a assoberbar dolorosamente as minhas veias.

- É ela que eu amo! - gritei acordando as crianças. - E pensar que esperei até agora para saber disso...

Minha revelação agiu como a força de um raio e desencadeou em mim e nas crianças um riso sem fim. Eu fiquei deslumbrado com o amor que despertara em meu coração. Quando cheguei à porta de minha casa, abria-a com todo o cuidado e ao atravessar o umbral da porta, a mulher que eu amo se levantou e eu lhe disse:

- Sou eu! -

Ela fechou os olhos e ficou imóvel para guardar aquela ilusão, como alguém que sonha por uma vinda, mesmo que fosse apenas uma aparição. "Nossa senhora, me de a mão, cuida do meu coração e da minha vida ai! Do meu destino! Do meu caminho... Cuida de mim...". A canção no rádio de pilha embalou os nossos beijos verdadeiros.


http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm





http://www.anjosdeprata.com.br/autores/t/tony_pent/biotonypent.htm